NOS Wielrennen
Mathieu van der Poel heeft de spetterende slotetappe van de Tour de France gewonnen. De 31-jarige Nederlander, die ook al de negende etappe received, ging er in Parijs in de slotronde met Tadej Pogacar vandoor en bleef de sprinters uit de achtervolgende groep op de streep maar web voor.
Tadej Pogacar werd wel ingehaald, maar vierde zijn vijfde eindoverwinning van de Ronde van Frankrijk. Remco Evenepoel eindigde als tweede in het klassement (+6.26 minuten), het beste resultaat uit zijn carrière. Op de derde plaats is Pogacars ploeggenoot Isaac Del Toro geëindigd (+9.42). De Mexicaan debuteerde dit jaar in de Tour.
Zinderend einde
Na spectaculaire aanvallen op de kasseienklim in de wijk Montmartre leken Van der Poel en Pogacar gegrepen te worden, maar met een laatste versnelling liet Van der Poel de Sloveen achter en duwde zijn wiel centimeters voor dat van de sprinters over de streep.
Jasper Philipsen kwam nog het dichtst bij zijn ploeggenoot Van der Poel en werd tweede, voor Mads Pedersen.
De slotrit was flink ingekort omdat hulpdiensten elders in Frankrijk more durable nodig waren vanwege de vele bosbranden. De aanloop naar Parijs werd geschrapt, waardoor alleen de passages door de hoofstad overbleven.
Eerst zes keer het klassieke rondje dat draait om de Champs-Élysées, daarna drie keer met het uitstapje naar Montmartre. Die finale, ontdekt voor de olympische wegrit in 2024, leverde vorig jaar een spetterende apotheose op en dat zou het nu weer brengen.
Snelle fotomomenten
Met de ploeg van Tourwinnaar Pogacar als stralend middelpunt werd in Parijs toch nog even tijd genomen voor fotomomenten en felicitaties. Lang kon dat niet duren, omdat de ingekorte rit nog veel vuurwerk in petto had.
Vroege aanvallers werden snel gegrepen. De grote mannen die al jaren veel voorjaarsklassiekers kleuren, eisten de hoofdrol op. Met de kasseiklim in de bruisende wijk Montmartre kregen zij een geliefd terrein om het verschil te maken ten opzichte van de sprinters die ‘vroeger’ zo vaak mochten juichen op de slotdag van de Tour.
Mads Pedersen, winnaar van de groene trui, nam als eerst serieus het iniatief en zorgde meteen voor een flinke schifting. Acht man konden mee met de uitspatting van de Deen op de kasseien. Er sloten al snel weer plukjes renners aan, maar de krachtsverhoudingen waren duidelijk.
Bij de tweede en voorlaatste doorkomst door Montmartre was het niet het groen, maar geel op kop. Pogacar zinde op revanche in Parijs, waar hij vorig jaar werd gelost door Wout van Aert.
Na een versnelling van zijn ploeggenoot Tim Wellens knalde Pogacar naar boven. Alleen Van der Poel kon zijn tempo volgen. Pedersen en Remco Evenepoel vonden aansluiting in de afdaling.
Seixas in dienst van Kooij
Van de sprinters waren zij nog niet meteen af. Olav Kooij had zijn volledige Decathlon-ploeg in dienst. Zelfs Paul Seixas, het Franse wonderkind dat bij zijn Tourdebuut vierde wordt in het klassement, deed kopbeurten om de Nederlandse sprinter kans te geven aan de voorposten terug te keren.
Pogacar, Van der Poel, Evenepoel en Pedersen werden teruggepakt, maar lieten het er niet bij zitten. Er was nog een kans om te ontsnappen, nog een laatste keer Rue Lepic, het straatje omhoog met kasseien en heel veel enthousiast publiek.
Op de laatste klim richting de basilique du Sacré-Coeur plaatste Van der Poel zijn aanval. Alleen Pogacar kon volgen, maar groot werd het gat daarachter niet.
Tien kilometer moest het duo vooruitblijven, meer dan in de slotrit van vorig jaar. Daarom bleef de achtervolgende groep, met daarin sprinter Kooij, hopen op een samensmelting.
De samenwerking tussen Van der Poel en Pogacar liep echter als een trein. De twee die elkaar good vinden in zulke ontsnappingen, van de Ronde van Vlaanderen tot Parijs-Roubaix, wilden het samen uitvechten in Parijs. Pogacar reed zich leeg, Van der Poel had nog een laatste krachtsexplosie over, en received.
